SENKE MORINE NAD VRNjAČKOM BANjOM: VIŠE OD DVE I PO DECENIJE NEZABORAVA ZA ŽIVANA PETROVIĆA

Postoje datumi koji su urezani u kolektivno sećanje jednog naroda, datumi koji bole podjednako jako i kada ih prekrije patina vremena. Danas se navršilo tačno 27 godina otkako je tišinu vrnjačkih ulica, zamenio večni muk nevernice zbog gubitka jednog našeg sugrađanina. Kod spomen-obeležja u selu Gračac, održan je pomen Živanu Petroviću, čoveku čije je ime postalo simbol stradanja, ali i nepokolebljive vernosti otadžbini.
U prisustvu velikog broja okupljenih građana, porodica, prijatelji, rodbina, saborci, predstavnici političke i društvene javnosti položili su cveće i odali poštu ovom heroju. U ime Opštine Vrnjačka Banja, vence su položili predsednik opštine, Boban Đurović i zamenik predsednika opštine, Ivan Džatić.
Kiša koja je pre 27 godina na Kosovu i Metohiji mešala barut i krv, danas je ustupila mesto teškoj, dostojanstvenoj tišini. Živan je izgubio život 29. aprila 1999. godine na karauli Morina kod Đakovice. Kao radnik Pošte, čovek iz komšiluka kog su svi voleli zbog blage naravi i vedre reči, Živan je u trenutku istorijskog nevremena svoju građansku odeću zamenio vojničkom uniformom. Stradao je od dejstva nadmoćne NATO alijanse u ratu koji istoričari nazivaju najnepravednijim sukobom modernog doba, sudarom čelika jedne svetske sile i prkosa jednog brojčano malog, ali duhom nesagledivo velikog naroda.
„Često se pitamo da li smo mali ili veliki narod,“ čulo se tokom pomena. Mali smo po brojevima i granicama, ali smo gorostasi po žrtvama koje smo podneli. Živan Petrović je bio vojnik na Morini, otac bez kog su ostala deca, sin bez kog je ostala majka, i suprug koji je otišao u večnost da bi mi danas živeli u slobodi.
I nakon 27 godina, muk koji je zavladao vrnjačkom opštinom tog aprila 1999. nije nestao. On je samo prerastao u duboko, tiho poštovanje. Živanov odlazak ostaje trajna opomena o besmislu rata, ali i svetionik koji pokazuje cenu kojom se plaća pravo na ime i postojanje.
Vrnjačka Banja pamti. Ne zato što mora, već zato što ne sme da zaboravi, jer veličina jednog naroda se meri hrabrošću srca koja su za nju kucala do poslednjeg trena.